شهدا

در زندگی هر کس، فرصتهایی هست که در آن روزهای خوبی را تجربه کند. ما هم خوب ترین روزهایمان را در بیابانهای جنوب گذراندهایم. جاهایی که می توان نامشان را سرزمین نور نهاد. جاهایی که زمانی عدهای از عاشقان و عارفان، به فرمان حسین زمان خویش برای ستیز با ظلم ، گرد هم آمده بودند.

• دعوت نامهای از سوی شهیدان آمده است . بعضی میگویند « همت » است و عده ای می گویند « قسمت »؛ اما نه، به راستی « دعوت » است.

• راستی چرا چنین مهمانی ای را به راه انداختند؟ آیا تنها برای اینکه یادی از آن مردان عاشق کنیم و یا اینکه چند روزی را صفا کنیم و برگردیم و بعد از مدتی نیز فراموش کنیم و یا چند ماهی با شهدا زندگی کنیم؟

اگر هدف دعوت، فقط در این خلاصه شود که بسیار کم است. بعید است ما را دعوت کنند برای مدتی خوب بودن. هدفی والا در کار است.

• آری! دعوت شده ایم که معنای زندگی را بفهمیم . بدانیم که چگونه باید زیست. معنای لذت و عشق را درک کنیم . طعم زیبای عاشقی را بچشیم و با آن ادامه حیات دهیم . بدانیم اگر تا به حال زندگی زیبا نداشتهایم ، چطور میشود زیبایش کرد و چطور میشود به هر کاری رنگ خدایی داد. پس سفر میکنیم به همان جایی که بوی خدا میدهد؛ بوی بهشت ، بوی حسین(ع)، بوی علی (ع)، بوی زهرا(س). میهمان کسانی میشویم که خاکی بودند در عین آسمانی بودن؛ کوچک بودند در نظر خود و بزرگ در نظر دیگران. آشنایانی بودند غریب.